له بده مرغه “ځیرک” تلیفون د ډیرو خلکو لپاره “د ځیرکتیا غل” ثابت شوی او د پرمختګ پر ځای، د شاتګ او له مسلکي کارونو څخه د واټن عامل ګرځیدلی. او نه یوازې دا چې حقیقي سواد او پوهه انتقال کوي چې په ډیرو مواردو کې د بې سوادۍ د خپریدو او له هدفي زده کړو څخه د لیرې کیدو لامل شوی دی.
د کارپوهانو د اټکلونو له مخې، ډیری خلک په ورځ کې لږترلږه اویا ځله خپل تلیفونونه ګوري، او بیا د دې لپاره چې خپل دا کار توجیه کړي وايي: “فرصت مې ونه کړ یا مې وخت و نه کړ”.
غوره ده چې له دې لویي وسیلې څخه لږ ګټه پورته کړئ، او که څوک په دې باندې معتاد شوی او تل په لالچ کې یې اخته وي، نو دا پدې مانا ده چې دې شخص د ژوند مهم کارونه د بې ګټې معتادۍ قرباني کړي. دا پدې مانا ده چې د هغه ژوند د هغه په واک او اختیار کې نه ده، مګر هغه د مجازي فضا کارمند او کارونکی شوی دی. که څه هم هغه په دې حقیقت باور نه لري او مجازي فضا هغه یو غیر مسؤل او سطحي سړی جوړوي؛ لکه یو ملګری چې په غاړه کې یې رسۍ اچولې او هرچیرې چې زړه وغواړي کشوي یې. دا په دې مانا چې مجازي فضا د هغه ژوند په بې رحمۍ مصرفوي، مګر هغه نه پوهیږي او نه غواړي چې د خپلو لوړو ارزښتونو سره سم په آزاده توګه ژوند وکړي.
ښایي د “بد ملګري” ترټولو ښکاره بیلګه چې یو سړی د زوال او تباهۍ کندې ته رسوي دغه وړوکی تلیفون وي چې د اوسپنې ټوټې په څیر ښکاري، مګر په حقیقت کې دا د ژوند د ځولنو وسیله ده. او د عقل او حکمت د تصرف وسیله، او ځینې وختونه د ښودلو او ویاړلو لپاره یو نندارتون.
By A.Mosleh