د حضرت علي (رض) له پيدايښت څخه تر هجرت پورې (دویمه برخه)
کورنۍ او د هغې اغیز د ماشومانو په روزنه کې:
د اناتومي، ارواپوهنې، اخلاق علم او ټولنپوهنې له نظره دا ثابته شوې ده چې د انسان په اخلاقي او فطري استعدادونو او وړتياوو کې وينه او ميراثي او جنيټيکي خصلتونه تر يوه حده اغېزمن دي. دا لاملونه له یوه کس څخه بل کس ته په دریو لارو خپریږي:
لومړی: د کورنیو ارزښتونو او نمونو له لارې چې د کورنۍ پلرونو او نېکونه دوی تل په دوی باور لري او د هغه د ساتنې لپاره یې ډیره هڅه کړې او دوی د خپلې قبیلې د عزت سرچینه ګڼلې. او دغو ارزښتونو ته نه پاملرنه او له پامه غورځول د مشرانو سپکاوی او د ارزښتونو بې احترامي او نه بخښوونکی ګناه ګڼل کیږي.
دوهم: هغه کیسې چې کلونه کلونه د یوې کورنۍ د پلرونو او مشرانو له خوا د زړورتیا، سرښندنې، زړورتیا، سخاوت او له مظلوم سره د مرستې په اړه ویل شوي دي، د کورنۍ شهرت او عظمت، زړورتیا او توجیه کې خورا اغیز لري.
دریم: د کورنۍ په غړو کې د وینې او میراثي او جنیټیکي ځانګړتیاوو نفوذ، په ځانګړې توګه هغه کورنۍ چې د خپل صداقت ساتلو ته اهمیت ورکوي، د جنیټیکي موضوع د ټولنیزو علومو پوهانو لخوا تایید شوې. دا حقيقت هم د اسلام پېغمبر صلیاللهعلیهوسلم د نبوت په حکمت او فصاحت او بلاغت سره په ښکلي تعبير سره بيان کړ او فرمايل دی:
«الناس معادن کمعادن الفضة والذهب، خیارکم في الجاهلیة خیارکم في الاسلام إذا فقهوا»
«انسانان د سپینو زرو او سرو زرو د مختلفو کانونو په څیر دي، د جاهلیت په وخت کې د دوی ښه او غوره شوي د اسلام څخه وروسته ورته حیثیت لري، په دې شرط چې دوی دیني بصیرت ولري.» او په بل ځای کې فرمایي: څوک چې په عمل کې وروسته پاتې وي، نسب یې هیڅ ځای ته نه رسوې.
نو مناسبه ده چې د تاريخي اعتبار او علمي بې پرېتوب، عنعنوي او ټولنيز وضعيت، نسل او هغه کورنۍ چې په هغه کې اميرالمؤمنين علي (رضي الله عنه) زېږېدلی و، تر څېړنې لاندې ونيول شي.او د دې ځانګړي اخلاقي او رواني میراث څخه خبر شي او د نورو عربو قبیلو په مینځ کې د دې کورنۍ لوړ مقام مطالعه کړي. د موضوع د روښانه کولو لپاره به لومړی د قريشو قبيله او بيا بني هاشم وڅېړو.
د قریشو قبیله
ټولو عربو د قريشو د نسب، رهبرۍ، فصاحت او بلاغت، ښه اخلاقو او زړورتيا د نورو عربو په منځ کې د دې قبيلې برتري ومنله، تر دې حده چې دا غوره صفتونه په متلونو کې شامل شوي.
له اسلام څخه مخکې د قريشو بېلابېلې قومونه يو له بل سره دوستان وو او تر ډېره حده يې د ابراهيمي قانون پيروي کوله. د صحرايې عربو په څېر بې دینه او بې ادبه نه وو، د کعبې طواف او د حج مراسم به یې ترسره کول، مړی به یې ښخول او په جنابت کې به یې غسل کاوه، د اور د عبادت کوونکو له کلتور څخه د جدیت او جلاوالي له امله به یې د محرم له واده کولو ډډه کوله، د مهر په ورکولو او د شاهد په ټاکلو سره یې له ښځو سره نکاح کول او کله چې دوی له میړه څخه جلا کېده، دوی ته یې درې طلاقه ورکول.
د قريشو د قبيلې يوه بله ځانګړنه دا وه چې پرته له شرطه يې له هر ذاته ښځه کولای شي. خو كه يې د نورو قبيلو نارينه وو ته ښځې ورکولې، نو دا شرط يې ټاکه، چې د دوی په دين ايمان ولري او پر هغه ټينګه پابند وي او د دې اصولو نه مراعات يې د كورنۍ د عزت خلاف ګڼل.
By A.Mosleh